|
Przede
mną plik artykułów. O Piotrze i jego „znalezionych
dzieciach“. Nadal nie mogę uwierzyć, iż Jego już
nie ma.. W kwietniu 1996 przez 2 godziny byłem w Krakowie. Nie
odwiedziłem go tłumacząc sobie, że za mało
czasu, że zrobię to innym razem gdy zatrzymam się w
kraju na dłużej. Tego czasu już mieć nie
będę. A Piotr nie zadzwonił, nie napisał nic o
chorobie – ot tak, po prostu umarł !!! Ukarał mnie za
nieodpowiedzialność. Przyjaźnie pielęgnuje się.
Zostawił mnie z poczuciem winy wygodnictwa...
W życiu poznałem wiele postaci.
Wspaniałych i tych mniej... Godnych szacunku i... Nie! Nie
napiszę – pogardy - bo Człowiek i jego życie to
wartość najwyższa. Jeśli nawet zabłądzi,
jeśli nawet upadnie, nie wolno pozbawiać go prawa do
człowieczeństwa, prawa do drogi powrotnej marnotrawnego syna.
Jest wiele zła, tylko dlatego, iż jedni uzurpują sobie
prawo bycia lepszym, wyżej postawionym od drugich. Piotr
miał w sobie humanizm, to posłannictwo miłosierdzia i
zrozumienia drugich. Mawiał, że cudze nieszczęścia najlepiej widzi
się przez własne łzy. |
|
Do chwil ostatnich dawał z siebie wszystko i...
oddał do ostatka.
Przede
mną zdjęcie grobu gdzie spoczywa. Nad grobem jego
małżonka, jego dzieci. Jest coś wstrząsającego i
bolesnego w obrazie córek klęczących na zimnym, mokrym
betonie i modlących się. Jest cały tragizm i brutalizm
śmierci w tych dwóch pojęciach ostatecznych, pojęciach,
które nie powinno się zbyt lekko wymawiać – na
zawsze i już nigdy.
Cmentarze i groby najbliższych uświadamiają to najgłębiej i najdotkliwiej.
Już północ.
Sen odległy. Biorę poezję Pio-tra. Nie mam wszystkiego.
Zaledwie kilka utworów otrzymanych od niego. Mam „Rapsod
Maksymiliana" napisany z oka-zji przybycia Papieża. Brak
„Piętaszka" wystawianego w Piwnicy pod Baranami.
Nie mam powieści pisanych pod pseudo-nimami celem zarobkowania, ale
tych - znając go – nie wysłałby mi. Raz jeszcze
sięgam po fotografię z cmentarza. Grób Piotra Krzysztofa Preisa... krakowskiego Księcia
Poezji...
Tadeusz M. Kilarski |
