|
Przede mna
plik artykulow. O Piotrze i jego „znalezionych dzieciach". Nadal
nie moge uwierzyc, iz Jego juz nie ma.. W kwietniu 1996 przez 2 godziny
bylem w Krakowie. Nie odwiedzilem go tlumaczac sobie, ze za malo czasu,
ze zrobie to innym razem gdy zatrzymam sie w kraju na dluzej. Tego
czasu juz miec nie bede. A Piotr nie zadzwonil, nie napisal nic o
chorobie – ot tak, po prostu umarl !!! Ukaral mnie za
nieodpowiedzialnosc. Przyjaznie pielegnuje sie. Zostawil mnie z
poczuciem winy wygodnictwa...
W zyciu poznalem wiele
postaci. Wspa-nialych i
tych mniej... Godnych szacunku i... Nie! Nie napisze – pogardy - bo
Czlowiek i jego zycie to wartosc najwyzsza. Jesli nawet zabladzi, jesli
nawet upadnie, nie wolno pozbawiac go prawa do czlowieczenstwa,
prawa do drogi powrotnej marnotrawnego syna. Jest wiele zla, tylko
dlatego, iz jedni uzurpuja sobie prawo bycia lepszym, wyzej postawionym
od drugich. Piotr mial w sobie humanizm, to poslannictwo milosierdzia
i zrozumienia drugich. Mawial, ze cudze nieszczescia najlepiej
widzi sie przez wlasne lzy.
Do chwil ostatnich dawal z siebie wszystko i... oddal do ostatka.
|
|
Przede
mną zdjecie grobu gdzie spoczywa. Nad grobem jego
malzonka, jego dzieci.Jest cos wstrzasajacego i bolesnego w obrazie corek kleczacych na
zimnym, mokrym
betonie i modlacych sie. Jest cały tragizm i brutalizm smierci w tych dwoch pojeciach
ostatecznych, pojeciach,
ktore nie powinno sie zbyt lekko wymawiac – na
zawsze i juz nigdy.
Cmentarze i groby najblizszych uswiadamiaja to najglebiej i
najdotkliwiej.
Juz polnoc. Sen odlegly. Biore poezje Piotra. Nie mam wszystkiego. Zaledwie kilka utworow otrzymanych od niego. Mam „Rapsod Maksymiliana" napisany z okazji przybycia Papieza. Brak „Pietaszka" wystawianego w Piwnicy pod Baranami. Nie mam powiesci pisanych pod pseudonimami celem zarobkowania, ale tych - znajac go – nie wyslalby mi. Raz jeszcze siegam po fotografie z cmentarza. Grob Piotra Krzysztofa Preisa... krakowskiego Ksiecia Poezji...
Tadeusz M. Kilarski
|
