Na wkladce do ksiazki autor w kilku uwagach szkicuje geneze powstania tej pracy. W przedmowie zatytulowanej "W pogoni za utraconym rajem" Daniel Kadlubiec, prof. Uniwersytetu Slaskiego, uswiadamia czytelnikowi za czym Jerzy Rucki goni w swych wspomnieniach i gdzie jest ten jego raj lat dzieciecych. Nie dziw zatem, ze wspomnienia swe Rucki wyraza w mowie rodzimej gorala z Jaworzynki, w starej gwarze opiewa piekno i historie jego kraju, zwyczaje, ludzi / przyjaciol, a to zarowno w prozie - jako epik, jak i w poezji - jako liryk. Jedno i drugie wiernie swej gwarze, nie zapomnial!

lacha i Pawla Stellera ilustruja celnie cha- rakter tych okolic i ich mieszkancow, przyblizajac tym do nich. Bardzo wartosciowym i pozadanym uzupelnieniem tych gwarowych baj - jak je Rucki nazywa - jest „Slowniczek gwary zakatka istebnianskiego" z wersjami gwarowymi i odpowiednikami wersji polskich, bogatej zawartosci, na 26 stronach druku. Do tego dochodza uwagi na temat cech samej gwary i jej wymowy.

To wszystko razem, cala praca - w calos-ci i w szczegolach - nie pozwala na obojetne pominiecie jej, zmusza do poswiecenia jej naleznej, pilnej uwagi, a w rezultacie do wyrazenia glebokiego uznania Autorowi, ktory chcial i potrafil uchronic od zapomnienia staropolski, rdzenny wklad mowy - gwary - i historii! - Ziemi Cieszynskiej, Nadolzia, ktore dzieki tejze gwarze utrzymalo sig przy polskosci przez 600 lat.

Praca ta jest niewatpliwie unikalnym dokumentem polskiej literatury folklorystycznej, i to w spelnieniu hasla GAUDE FILIA SILESIA „Bez Polski nie ma Slaska, a bez Slezanow Polski"