Gen.. dyw. Bronisław Prugar-Ketling urodził się 2 lipca 1891 roku w Trześniowie w dawnym województwie Lwowskim, aktualnie Podkarpackim.

Ukończył Gimnazjum im. Królowej Zofii w Sanoku a następnie w okresie 1910-1914 Wydział Prawa i Umiejętności Politycznych na Uniwersytecie Jana Kazimierza we Lwowie. Działał w organizacjach niepodległościowych , młodzieżowej Zarzewie a następnie w Drużynach Bartoszowych, ukończył kursy oficerskie w Brzuchowicach i Dublanach, oraz austriacką jednoroczną szkołę oficerską w 84 pp. w Wiedniu.

Powołany 10 lipca 1914 do armii austriackiej jako d-ca plutonu a następnie d-ca kompanii walczył w Karpatach i na Wołyniu. W lipcu 1916 roku dostał się do rosyjskiej niewoli. Uciekł z obozu w Zadońsku w grudniu 1917, dotarł  do Moskwy i wstąpił do..Polskiej Organizacji  Wojskowej,  (P.O.W).  W  czerwcu skierowany  został  do Murmańska, był jednym z organizatorów polskiego oddziału w ramach alianckich sił zbrojnych chroniących dostawy sprzętu dla rosyjskich wojsk walczących z bolszewikami.

2 lipca wraz gen. Józefem Hallerem odpłynął do Francji. Awansowany do stopnia kapitana jako dowódca III batalionu 2 pułku Strzelców Pieszych walczył na froncie w Wogezach, został odznaczony Croix de Guerre i krzyżem Legii Honorowej.

Po powrocie z Armią Hallera do Polski walczył w 1919 roku na Wołyniu. (44 pp., 13 dywizji) Brał udział w wyprawie Kijowskiej jako szef operacyjny Grupy płk Rybaka, która pierwsza wkroczyła do Kijowa. Potem był szefem operacyjnym d-ctwa Frontu gen. Rydza-Śmigłego.

6.8.1920 objął stanowisko szefa wydziału operacyjnego IV Armii, która pod bezpośrednim dowództwem Józefa Piłsudskiego uderzyła z nad Wieprza i zadecydowała o zwycięstwie w Bitwie Warszawskiej.

Odznaczony został krzyżem Virtuti Militari i dwukrotnie krzyżem walecznych . W 1921 roku ukończył z wyróżnieniem Wyższą Szkołę Sztabu Generalnego. Pełnił odpowiedzialne funkcje sztabowe i liniowe. W latach 1935-38 był szefem Departamentu Piechoty w Ministerstwa Spraw Wojskowych. W czasie kampanii wrześniowej dowodził 11 Karpacką Dywizją Piechoty, wyróżnił się odwagą i sprawnym dowodzeniem. Wysoko oceniony przez gen. K. Sosnkowskiego na jego wniosek awansowany z dniem 15 września 1939 do stopnia generała brygady.

11 listopada 1939 mianowany został d-cą dywizji, której później nadano historyczną nazwę "2 Dywizja Strzelców Pieszych".

W okresie walk we Francji i internowania w Szwajcarii wykazał wielkie doświadczenie strategiczne i organizacyjne. Cieszył się dużym autorytetem, uznaniem i zaufaniem francuskich dowódców i władz szwajcarskich szczególnie gen. Henri Guisana. Za działania we Francji został odznaczony złotym Krzyżem Virtuti Militari i komandorią Legii Honorowej

Powrócił do Kraju w grudniu 1945 roku, świadomy grożącego niebezpieczeństwa, nie po to aby robić karierę, ale aby być z rodakami skazanymi na życie w okrutnym, niechcianym ustroju. Uważał, że więcej można zrobić dla narodu w kraju niż przez oczekiwanie na emigracji. Nie wierzył w możliwość zmian na drodze "dalszego rozwoju wypadków".

Chciał się osiedlić i żyć wśród swoich żołnierzy na Ziemiach Odzyskanych w rejonie Kłodzka. Uważał tworzenie dużych żołnierskich osiedli na Ziemiach zachodnich za coś bardzo ważnego. Namówiony jednak przez St. Mikołajczyka pozostał w wojsku.

Szykany, donosy, podejrzenia, zrobiły swoje, gasł w oczach, Zmarł 18 lutego 1948 roku. Przedwczesna śmierć uchroniła Go od najgorszego, od morderczych przesłuchań w kazamatach bezpieki. Oskarżony o współpracę z amerykańskim wywiadem o organizowanie spisku w wojsku polskim, mającym na celu obalenie władzy ludowej, zginąłby. zamęczony, bo jego nie można było złamać i zmusić do składania zeznań obciążających jego oficerów i jego ideały.

W imieniu Zarządu 2-DSP Kolo w Szwajcarii pragnę serdeczne podziękować Panu Zygmuntowi Prugarowi ( Syn Gen.) za wyżej wymieniony życiorys

Zarząd . Kola 2-DSP, Szwajcaria

                                                                                          Prezes H. Węgier