Gen.. dyw. Bronislaw Prugar-Ketling urodzil sie 2 lipca 1891 roku w Trzesniowie w dawnym wojewodztwie Lwowskim, aktualnie Podkarpackim.

Ukonczyl Gimnazjum im. Krolowej Zofii w Sanoku a nastepnie w okresie 1910-1914 Wydzial Prawa i Umiejetnosci Politycznych na Uniwersytecie Jana Kazimierza we Lwowie. Dzialal w organizacjach niepodleglosciowych , mlodziezowej Zarzewie a nastepnie w Druzynach Bartoszowych, ukonczyl kursy oficerskie w Brzuchowicach i Dublanach, oraz austriacka jednoroczna szkole oficerska w 84 pp. w Wiedniu.

Powolany 10 lipca 1914 do armii austriackiej jako d-ca plutonu a nastepnie d-ca kompanii walczyl w Karpatach i na Wolyniu. W lipcu 1916 roku dostal sie do rosyjskiej niewoli. Uciekl z obozu w Zadonsku w grudniu 1917, dotarl  do Moskwy i wstapil do..Polskiej Organizacji  Wojskowej,  (P.O.W).  W  czerwcu skierowany  zostal  do Murmanska, byl jednym z organizatorow polskiego oddzialu w ramach alianckich sil zbrojnych chroniacych dostawy sprzetu dla rosyjskich wojsk walczacych z bolszewikami.

2 lipca wraz gen. Jozefem Hallerem odplynal do Francji. Awansowany do stopnia kapitana jako dowodca III batalionu 2 pulku Strzelcow Pieszych walczyl na froncie w Wogezach, zostal odznaczony Croix de Guerre i krzyzem Legii Honorowej.

Po powrocie z Armia Hallera do Polski walczyl w 1919 roku na Wolyniu. (44 pp., 13 dywizji) Bral udzial w wyprawie Kijowskiej jako szef operacyjny Grupy plk Rybaka, ktora pierwsza wkroczyla do Kijowa. Potem byl szefem operacyjnym d-ctwa Frontu gen. Rydza-Smiglego.

6.8.1920 objal stanowisko szefa wydzialu operacyjnego IV Armii, ktora pod bezposrednim dowodztwem Jozefa Pilsudskiego uderzyla z nad Wieprza i zadecydowala o zwyciestwie w Bitwie Warszawskiej.

Odznaczony zostal krzyzem Virtuti Militari i dwukrotnie krzyzem walecznych . W 1921 roku ukonczyl z wyroznieniem Wyzsza Szkole Sztabu Generalnego. Pelnil odpowiedzialne funkcje sztabowe i liniowe. W latach 1935-38 byl szefem Departamentu Piechoty w Ministerstwa Spraw Wojskowych. W czasie kampanii wrzesniowej dowodzil 11 Karpacka Dywizja Piechoty, wyroznil sie odwaga i sprawnym dowodzeniem. Wysoko oceniony przez gen. K. Sosnkowskiego na jego wniosek awansowany z dniem 15 wrzesnia 1939 do stopnia generala brygady.

11 listopada 1939 mianowany zostal d-ca dywizji, ktorej pozniej nadano historyczna nazwe "2 Dywizja Strzelcow Pieszych".

W okresie walk we Francji i internowania w Szwajcarii wykazal wielkie doswiadczenie strategiczne i organizacyjne. Cieszyl sie duzym autorytetem, uznaniem i zaufaniem francuskich dowodcow i wladz szwajcarskich szczegolnie gen. Henri Guisana. Za dzialania we Francji zostal odznaczony zlotym Krzyzem Virtuti Militari i komandoria Legii Honorowej

Powrocil do Kraju w grudniu 1945 roku, swiadomy grozacego niebezpieczenstwa, nie po to aby robic kariere, ale aby byc z rodakami skazanymi na zycie w okrutnym, niechcianym ustroju. Uwazal, ze wiecej mozna zrobic dla narodu w kraju niz przez oczekiwanie na emigracji. Nie wierzyl w mozliwosc zmian na drodze "dalszego rozwoju wypadkow".

Chcial sie osiedlic i zyc wsrod swoich zolnierzy na Ziemiach Odzyskanych w rejonie Klodzka. Uwazal tworzenie duzych zolnierskich osiedli na Ziemiach zachodnich za cos bardzo waznego. Namowiony jednak przez St. Mikolajczyka pozostal w wojsku.

Szykany, donosy, podejrzenia, zrobily swoje, gasl w oczach, Zmarl 18 lutego 1948 roku. Przedwczesna smierc uchronila Go od najgorszego, od morderczych przesluchan w kazamatach bezpieki. Oskarzony o wspolprace z amerykanskim wywiadem o organizowanie spisku w wojsku polskim, majacym na celu obalenie wladzy ludowej, zginalby. zameczony, bo jego nie mozna bylo zlamac i zmusic do skladania zeznan obciazajacych jego oficerow i jego idealy.

W imieniu Zarzadu 2-DSP Kolo w Szwajcarii pragne serdeczne podziekowac Panu Zygmuntowi Prugarowi ( Syn Gen.) za wyzej wymieniony zyciorys

Zarzad . Kola 2-DSP, Szwajcaria

                                                                                          Prezes H. Wegier