Pismo wydawane przez Towarzystwo Dom Polski w Zurychu

Nr. 3 (222)

Rok XXIX  2002

Któraś wiodła jak  bór pomruków

ducha ziemi tej skutego w zbroi szereg,

prowadź nocne drogi jego wnuków,

byśmy milcząc umieli umierać.

Któraś była muzyki deszczem

a przejrzysta jak świt i płomień

daj nam usta jak obłoki niebieskie,

które czyste – pod toczącym się gromem.

Która ziemi się uczyłaś przy Bogu,

w której ziemia jak niebo się stała,

daj nam z ognia twego pas i ostrogi,

ale włóż je na człowiecze ciała.

Która serce jak morze rozdarła

w synu ziemi i synu nieba,

o, naucz matki nasze,

jak cierpieć trzeba.

Która jesteś jak nad czarnym lasem

blask – pogody słonecznej kościół,

nagnij pochmurną broń naszą,

gdy zaczniemy walczyć miłością.

21.III.44 r

Krzysztof Kamil Baczyński

         (1921 – 1944).