POKARM  ZIEMI

J.A. Konopka

 

Chyba nigdy  w dziejach naszej cywilizacji nie powiedziano i nie napisano tak wiele i w tak stosunkowo krótkim czasie o godnym uwielbienia człowieku, jak o „polskim papieżu”. Jego całe życie w służbie Chrystusowi znaczone było poświęceniem i ofiarą dla bliźnich, Kościoła i Kraju. Cierpieniem znaczona była Jego droga „Sługi bożego”. Wszystko co w duchu i sercu niósł we wspólną ziemię siał szczodrze. Był to siew ziarnem nadziei, miłości i pokoju dany człowiekowi ku nadziei, wyzwoleniu i  pojednaniu. Własną krwią i bólem płacił za godne zbiory owoców swej siejby. 

 

Niedziela 16 października 2005 była dla wszystkich Polaków Dniem Jana-Pawła II. Tak uchwalił Senat RP wyrażając tym pragnienie całego Narodu, który pamięta i nigdy nie zapomni swego największego w dziejach Ojczyzny Rodaka. Poza Krajem, dzień ten był świętowany we wszystkich niemal ośrodkach religijno-polonijnych.

W Szwajcarii, z tej okazji, odbyło się najpierw 13 października uroczyste spotkanie w siedzibie Ambasady R.P. w Bernie. Przybyło na nie liczne grono „szwajcarskich” Polaków. Głębokie w treści, przemówienie wygłoszone przez J.Eksc. Amb. R.P. p. Januszy Niesyto oraz J.Eksc. Nuncjusza papieskiego Ks. arcybiskupa Francesco Canalini’ego dopełniła dokumentacyjno-opisowa wystawa obrazująca najważniejsze chwile z życia i działalności Jana-Pawła II

 

Z kolei, 16 października w Genewie, polska Msza św. w kościele św. Teresy przyciągnęła całe rzesze Polaków pragnących pokazać swe wierne „trwanie” przy duchowej spuściźnie polskiego papieża. Msze celebrował Ks. arcybiskup Silvano Tomasi, stały przedstawiciel Stolicy Apostolskiej przy ONZ w Genewie wraz z Ks. rektorem dr Krystianem Gawronem z Marly. Pełne czci i uwielbienia były słowa homilii wygłoszonej przez Ks. arcybiskupa Tomasi’ego, który wyraził nadzieje na rychłe kanonizowanie Jana Pawła II. Sylwetkę zmarłego niedawno Ojca Świętego nakreślił z wielką erudycją w swym przemówieniu Poseł Stałego Przedstawicielstwa R.P. przy ONZ w Genewie, radca-minister p. Andrzeja Misztel.

 

Oby Twoje Orędzie Pokoju, któreś, Świątobliwy Rodaku, wsiewał wytrwale w tę ziemię  było pokarmem ludzkości po wieki.