|
które
w Polsce nie mają prawa zaistnieć. Ktoś kto słucha monologu
"powracającego z wielkiego świata" wierzy we wszystko ślepo
i nabiera przekonania, że państwo Mieszka I nadal leży za żelazną
kurtyną. Dziewczynki harujące od świtu do zmierzchu na niemieckich
plantacjach jabłek opisem Hamburga mogłyby dorównać niejednemu
pisarzowi-Nobliscie. Chłopcy pasący krowy u francuskich gospodarzy ilością
poderwanych kobitek górują nad swoimi kolegami z Polski, których
jedyną rozrywką jest wypicie "Żywca" pod sklepem "U
Tadzika" i oczekiwanie na sobotnią zabawę.
Powracający...
czy po tygodniu, czy po dwóch, czy po miesiącu, czy po roku, zazwyczaj
piękni, pachnący, szczęśliwi, oczytani, poligloci, wszechwiedzący i
bardzo krytyczni do wszystkiego co polskie, "no bo u nas w
Niemczech, u nas w Anglii...”. Tak, tak, rozumiem, człowiek przywiązuje
się do wszystkiego co nowe, ładne i nieznane, tylko... TEN DRUGI,
szary człowiek, który nigdy nie przekroczył granicy swego powiatu,
kolejarz, stróż, gospodarz, niekoniecznie pijak i leń, przeciętna
osoba, wspaniały patriota, KTOS - po prostu nabiera kompleksów.
Przestaje wierzyc w Polskę, nie chodzi na wybory, a bezrobocie
utwierdza go w przekonaniu, że jest źle i nie będzie już lepiej. A
nie powinien!
Kiedy
jeszcze studiowałam w Polsce, w małym prowincjonalnym miasteczku na
Pomorzu i znałam z autopsji te opowieści o obczyźnie-raju, też w to
wierzyłam. A patrząc na zdjęcia tych "powracających" śniłam
o wielkim świecie. Po magisterce, kiedy na 60 absolwentów 20 znalazło
pracę w zawodzie, zasiliłam szeregi grupy, która brala paszporty do
kieszeni i wyruszała za granicę w poszukiwaniu szczęścia, na podbój
świata, w moim wypadku Szwajcarii.
Dziś...
minęło 5 lat, jestem szczęśliwą mamą, żoną, mam dobrą pracę i
szczęśliwe życie, choć bardzo tęsknię za Polską i jestem pełna
wiary (może naiwna), że zmieni się polityka, ludzie zaczną mieć
pracę i godziwie zarabiać. Uśmiecham się do wspomnień, kiedy
przypominam sobie opowieści kolegów z roku. Moja emigracja? To była
trudna droga, tęsknota za rodziną, za polskim chlebem i kotletami
schabowymi, spokojem nadmorskiego miasteczka i rozmowami z sąsiadami.
To przeliczanie każdego franka i obracanie go dwa, trzy razy przed
wydaniem, wokół ludzie w biegu, stresie, zazdrość i nieszczere uśmiechy.
Stres, który towarzyszył szukaniu pracy, znikoma znajomość
niemieckiego, mycie garów od świtu do nocy. Może to głupie, ale czułam
się czasami jak członek podludzi, w Polsce "byłam" człowiekiem.
Bezradność, niedowierzanie, kiedy ktoś się pytał czy Polska leży w
Rosji... Byłam pewna, że my, Polacy mamy większą wiedzę o świecie,
mniej pieniędzy, a więcej w głowie. Przeżyłam dużo ciężkich
chwil, którym towarzyszyła samotność, ale miałam na życie, a w
Polsce żadnych perspektyw na znalezienie pracy. Myślę, że młodzi
ludzie też tym się dzisiaj tłumaczą. Bo czy ktoś wróci do kraju,
czy potrafimy się zjednoczyć, żeby wałczyć o naszą Polskę jak
wieki temu? Retoryczne pytanie.
Długą
drogę przeszłam, kiedy tu coś w końcu osiągnęłam. Szczerze? Nie
widzę różnicy między Polską a Szwajcarią. Żeby dostać tu pracę
trzeba się starać tak samo jak w Polsce, a może nawet bardziej, bo tu
zawsze będziemy obcy. Myślę, że opowieści co niektórych o błogim,
perłowym życiu za granicą są mocno przesadzone. Chciałabym zamknąć
choć do polowy usta tym, którzy rozpoczynają opowieści od "bo u
nas..." w podtekście
Niemcy, Szwajcaria, Holandia, a najogólniej mówiąc RAJ. Tylko czy ten
raj na pewno istnieje?
Polanka
|
