|
Potem
do zacnego grona, decyzją wyborców, dochodzi pan Aleksander, młodzieżowy
działacz PZPR. Ten mówi na okrągło. Pozory elokwencji
wyniesione z okresu działania w Socjalistycznym Związku Studentów
Polskich (przybudówka kierowniczej siły), pozwalają mu zdobywać
popularność, potrafi czarować i przychodzić do pracy
na bani. Za dekorację służy mu żona – uwielbiana i
rozpieszczana przez media.
Nie
lepiej dzieje się jeśli chodzi o stanowiska w administracji państwowej.
Przez kilka lat rządzi wypróbowana kadra z byłej PZPR: Miller,
Oleksy i inni cudownie nawróceni na demokrację bezprzymiotnikową.
Nagle pokochali swój kraj, a niektórzy i Kościół. Tu i ówdzie,
pojawia się w pierwszych ławach rządowych, męsko wyglądający
pan Waldemar - dwukrotny premier. I chociaż przeważnie sprawia
wrażenie człowieka nagle wyrwanego z głębokiego snu,
to na widok jego ponętnych spojrzeń do kamery, nawet starsze
emerytki, dostają gęsiej skórki i szybciej bije im puls.
Teraz
mamy czas Donalda Tuska. Człowieka przeciętnych zdolności i
miernej pracowitości, ale za to sprytnego i sprawnego medialnie. Do
polityki podchodzi w sposób praktyczny (szybko i skutecznie załatwił
swego konkurenta partyjnego, J.M Rokitę). Jego ostatnie wyznanie o doświadczeniach
z marihuaną nie należy traktować w kategoriach przejęzyczenia.
Jest to raczej ryzykowna przygrywka do skoku na Belweder. Obecnie dochodzą
jedynie nowe szczegóły taktyki jego doradców i specjalistów od
zachowywania pozorów. W mediach określa się ich niewinnie i
elegancko: specjaliści od wizerunku. To jakby mniej wtajemniczeni,
rzemieślnicy psychoanalizy ze szkoły Freuda. Uspokajają,
podpowiadają jak się ubrać, kiedy uśmiechać; po
prostu, jak zadowolić gawiedź. Za odpowiednie pieniądze
obiecują sukces. Z miernoty zrobią gwiazdora. (Przykład: Były
pracownik PGR-u, bez egzaminu dojrzałości, pieniacz, łamiący
permanentnie prawo, nie spłacający zaciągniętych długów.
Gdy zostaje w demokratycznym kraju ministrem i wicepremierem, specjaliści
wyrzeźbili z niego prawie męża stanu).
Pan
Donald gra pod publiczkę. W ostatnim wystąpieniu, nazwanym „orędziem”,
obiecuje stadion w każdej wiosce (domyślać się należy,
iż w miastach jest ich nadmiar), nakarmienie wszystkich głodnych
dzieci, komputer dla każdego ucznia, prysznice, sztuczne murawy itd.
Przeforsował zwolnienie niektórych obywateli od płacenia
abonamentu radiowo-telewizyjnego... Używa innych chwytów, (np. urzędując
nawet w dni wolne od pracy) w pogoni za spełnieniem własnych
ambicji, podsycanych umiejętnie przez najbliższe otoczenie.
Bycie
sobą nie jest dla niego wartością. Doskonale wie, że
jeśli chce być popularnym i pragnie osiągnąć
sukces, powinien wypełniać oczekiwania, kaprysy i życzenia
potencjalnego wyborcy. Jest jeszcze jedna, ważna grupa, którą
musi skutecznie kokietować - to ludzie z dużą kasą!
Patrząc
pobieżnie na ostatnie19 lat, nie można nie pytać, jak to możliwe,
że w większości rządzili państwem ludzie mierni,
przeciętni, a nawet zwykli karierowicze? Czy to jedynie garb
zniewolenia i stęchlizna po realnym socjalizmie? Czy czasami, z własnego
przyzwolenia, nie oddaliśmy pola bezczelnym pozorantom i cwaniakom?
I, czy jest szansa na zakończenie tego procederu ?
Kiedyś,
za komuny, zapytano starego Górala, o rządy towarzyszy i jak długo
to potrwa. W odpowiedzi usłyszano słowa: „tak długo,
jak im na to pozwolimy”.
|
