Lech Kaczyński (1949 – 2010)

 

Dzieciństwo

 

Lech Kaczyński urodził się 18 czerwca 1949 roku w Warszawie. Był synem Jadwigi z domu Jasiewicz i Rajmunda Kaczyńskiego, oraz bratem bliźniakiem Jarosława Kaczyńskiego, prezesa Prawa i Sprawiedlwości.

 

Matka – filolog polski, przez kilka lat nauczy-cielka w warszawskich liceach, pracownik Instytutu Badań Literackich w czasie wojny była sanitariuszką w Szarych Szeregach.

 

Ojciec – inżynier, pracownik Biura Projektów, wykładowca na Politechnice Warszawskiej był żołnierzem AK i uczestnikiem Powstania Warszawskiego w pułku "Baszta" (odzna-czony Krzyżem Walecznych i Krzyżem Srebr-nym Orderu Virtuti Militari).

 

Z babcią i bratem ciotecznym

 

Edukacja

 

Uczeń warszawskich liceów – im. Joachima Lelewela i XXXIX Liceum Ogólnokształcące im. Lotnictwa Polskiego na Bielanach. W 1967 roku rozpoczął studia na Wydziale Prawa i Administracji Uniwersytetu Warszawskiego. Po obronie pracy magisterskiej, w 1971 roku, przeprowadził się do Sopotu, by podjąć pracę naukową w Zakładzie Prawa Pracy na Uniwersytecie Gdańskim pod kierunkiem doc. dr hab. Romana Korolca, a po jego śmierci prof. dr hab. Czesława Jackowiaka. W 1980 roku obronił doktorat z prawa pracy pt. „Zakres swobody stron w zakresie kształtowania treści stosunku pracy”, a w 1990 roku – habilitację rozprawą pt. „Renta Socjalna”.

 

W latach 1996-1997 był profesorem nadzwyczajnym Uniwersytetu Gdańskiego, a od 1999 roku profesorem na Uniwersytecie Kardynała Stefana Wyszyńskiego w Warszawie.

 

Opozycja demokratyczna

 

Od 1976 roku, odpowiadając na apel KOR-u, podjął akcję zbierania pieniędzy dla represjonowanych robotników, które za pośrednictwem mamy Jadwigi przekazywał Janowi Józefowi Lipskiemu. W 1977 roku podjął współpracę z Biurem Interwencji Komitetu Obrony Robotników. Rok później związał się z Wolnymi Związkami Zawodowymi. Prowadził szkolenia i wykłady dla robotników z zakresu prawa pracy i historii. Pisywał w niezależnym „Robotniku Wybrzeża” oraz kolportował wśród robotników pisma :Robotnik” i „Biuletyn Informacyjny KSS KOR”.

 

W Sierpniu’80 został doradcą gdańskiego Międzyzakładowego Komitetu Strajkowego w Stoczni Gdańskiej. Był autorem części zapisów porozumień sierpniowych, a także części statutów „Solidarności” dot. strajków, sekcji branżowych i układów zbiorowych.

 

 

Prezydent z córką

Był szefem Biura Interwencyjnego i kierow-nikiem Biura Analiz Bieżących Międzyzakła-dowego Komitetu Strajkowego. 17 wrześ-nia 1980 roku poparł koncepcję Jana Ol-szewskiego, Jarosława Kaczyńskiego i Ka-rola Modzelewskiego, by wszystkie nowo powstałe związki zjednoczyły się w jeden ogólnopolski związek „Solidarność”.

 

W 1981 roku był delegatem na I Zjazd Kra-jowy „Solidarności” i przewodniczącym XI Zespołu Komisji Zjazdowej ds. stosunków z PZPR. Od lipca 1981 – członek zarządu regionalnego gdańskiej NSZZ „Solidarność”.

 

W stanie wojennym za aktywność w ruchu solidarnościowym został internowany.

 

W obozie internowania w Strzebielinku przebywał od grudnia 1981 roku do października 1982 roku. Po uwolnieniu powrócił do działal­ności związkowej i był członkiem podziemnych władz „Solidarności”. Od 1982 roku wraz z Jackiem Merklem i Aramem Rybickim był w gdańskim ”sztabie” Lecha Wałęsy. Od 1983 roku brał udział w posiedzeniach Tymczasowej Komisji Koordynacyjnej i wraz z bratem Jarosławem był jej doradcą. Od 1985 roku wchodził w skład regionalnej Rady Pomocy Więźniom Politycznym w Gdańsku. Od stycznia 1986 roku był członkiem TKK oraz uczestniczył w pracach tajnej Regionalnej Komisji Koordyna-cyjnej NSZZ "Solidarność". Od lipca 1986 pełnił funkcję sekretarza TKK. Od grudnia 1987 po połączeniu TKK i Tymczasowej Rady „S” wszedł w skład Sekretariatu Krajowej Komisji Wy-konawczej NSZZ "Solidarność", wraz z Jarosławem Kaczyńskim, Andrzejem Celińskim i Henrykiem Wujcem.

 

We wrześniu 1988 roku brał udział w roz-mowach opozycji z przedstawicielami władz w Magdalence pod Warszawą.

 

Wszedł w skład powołanej przez Krajową Komisję Wykonawczą tzw. „szóstki”, czyli kierownictwa Solidarności do rozmów przy Okrągłym Stole. Od grudnia 1988 roku zo-stał członkiem Komitetu Obywatelskiego przy Lechu Wałęsie.

 

Od lutego do kwietnia 1989 roku uczestni-czył w obradach okrągłego stołu w zespole do spraw pluralizmu związkowego. Od kwietnia do lipca 1989 roku członek tzw. „Komisji Porozumiewawczej” pomiędzy rządem a „Solidarnością”. Od kwietnia 1989 został członkiem Prezydium Krajo-

 

 

Negocjacje dot. Służby zdrowia

 

wej Komisji Wykonawczej NSZZ "Solidarność", zastępującym przewodniczącego. W maju 1990 roku został I wiceprzewodniczącym NSZZ „Solidarność”( przy czym praktycznie kierował związkiem w czasie kampanii prezydenckiej Lecha Wałęsy i po jego wyborze na urząd prezydenta RP). W lutym 1991 roku kandydował na stanowisko przewodniczącego „Solidarności”. W wyborach zajął II miejsce przegrywając z Marianem Krzaklewskim.

 

 

Spotkanie z Papieżem w 1991 roku.

Działalność polityczna

 

W wyborach parlamentarnych w czerwcu 1989 roku zdobył mandat senatora ziemi gdańskiej. W sierpniu 1989 roku wspoma-gał Jarosława Kaczyńskiego w pracach nad utworzeniem koalicji między „Solidar-nością”, a ZSL i SD.

 

W okresie od 12 marca do 31 października 1991 roku pełnił funkcję ministra stanu ds. bezpieczeństwa w Kancelarii Prezydenta RP (stanowisko już nieistniejące). Nadzo-rował prace Biura Bezpieczeństwa Naro-dowego. Z pracy w Kancelarii Prezydenta RP odszedł po konflikcie z Lechem Wałęsą i szefem jego gabinetu Mieczysławem Wachowskim.

W wyborach parlamentarnych w 1991 roku zdobył mandat posła na Sejm I kadencji z listy Porozumienia Centrum z okręgu nowosądeckiego. Aktywnie działał w czterech komisjach, zajmując się sprawami związanymi z legislacją i polityką społeczną. Od listopada 1991 był przewodniczącym Komisji Administracji i Spraw Wewnętrznych.

 

Od początku działalności politycznej w wolnej Polsce postulował lustrację i dekomunizację w życiu publicznym.

 

14 lutego 1992 roku został wybrany na pre-zesa Najwyższej Izby Kontroli. Funkcje tę pełnił do 1995 roku. Jako prezes NIK w og-romnym stopniu wzmocnił zaufanie spo-łeczne do tej instytucji (wzrost zaufania z 30 do 60 procent) i przeobraził NIK w skutecz-ny organ kontroli państwowej.

 

Był członkiem Rady Administracyjnej Mię-dzynarodowej Organizacji Pracy przy ONZ i członkiem Prezydium EUR­SAI – europej-skiego stowarzyszenia organów kontroli państwowej. W latach 1995-97  – wiceprze-wodniczący rady programowej Instytutu Spraw Publicznych, kierowanego przez

 

Z kotką Klarą

Lenę Kolarską-Bobińską.W latach 1999-2000 – członek Komisji Kodyfikacyjnej przy mini-strze pracy i polityki socjalnej.

 

12 czerwca 2000 roku został powołany przez premiera Jerzego Buzka na stanowisko mini-stra sprawiedliwości. Szybko stał się jednym z najbardziej popularnych członków rządu, drugim najpopularniejszym politykiem polskim po ówczesnym prezydencie Aleksandrze Kwaśniewskim. Jego działania, dążące do zerwania z obowiązującą w Polsce od lat libe-ralną polityką karną, spowodowały wzrost zaufania społecznego. Skutecznie walczył z prze-stępczością, korupcją i mafią.

 

 

Z córeczką

W 2001 roku stanął na czele Komitetu Krajowego „Prawo i Sprawiedliwość”, nowej partii prawicowej, która współ-tworzył wraz z Jarosławem Kaczyńskim. Uzyskał mandat posła na Sejm IV kadencji z okręgu gdańskiego. Pełnił funkcję przewodniczącego sejmowej Komisji Odpowie-dzialności Konstytucyjnej.

 

18 listopada 2002 roku znaczną przewagą wygrał w bez-pośrednich wyborach na Prezy­denta m.st. Warszawy. Rządy w stolicy rozpoczął pod hasłami zlikwidowania układów korupcyjnych oraz przywrócenia ładu i porządku. Podjął skuteczne działania na rzecz poprawy bezpie-czeństwa w mieście.

 

1 sierpnia 2004 roku w 60. rocznicę wybuchu Powstania Warszawskiego otworzył Muzeum Powstania Warszaw-skiego.

 

Mandat Prezydenta Stolicy złożył w przeddzień objęcia urzędu Prezydenta RP.

 

Prezydent Rzeczypospolitej Polskiej

 

23 października 2005 roku, po otrzymaniu 54,04% głosów wygrał wybory prezydenckie, po-konując swojego kontrkandydata Donalda Tuska w drugiej turze.

 

Urząd objął 23 grudnia 2005 roku, składając przysięgę przed Zgromadzeniem Narodowym.

 

Źródło: www.prezydent.pl

 

 

Córka, wnuczka, zięć i brat w ostatniej drodze Prezydenta i Jego Małżonki.....

Smoleńsk, 10 kwietnia 2010

 

   Zginął w służbie Polsce

 

Prezydent

Lech Kaczyński

nie żyje

 

Rządowy Tu-154 z prezydentem  RP Lechem Kaczyńskim, jego Mał-żonką Marią i gośćmi, którzy lecieli na uroczystości w Katyniu, rozbił się w sobotę pod Smoleńskiem.

 

Nikt z 96 osób na pokładzie nie ocalał……