Encyklopedia Jasła… Przesuwam oczy, po Twojej biografii, po liniach dobrze mi znanych, a jednak tak inaczej odczuwalnych… od niedawna…Czy potrzeba było Twojej śmierci, aby uświadomić sobie jak wiele w tej notatce biograficznej brakuje, jak wiele jakże istotnych elementów Twojej codzienności, ani ta, ani żadna inna biografia nie odda i to nie dlatego, że autor nie poznał, nie chciał, czy nie umiał odtworzyć, ale dlatego, że nie sposób odtworzyć Twojego tragicznego i zharowanego życiorysu. Jak oddać bowiem spowite mrokiem i zasypane śniegiem wiejskie drogi Podkarpacia, które pokonywałaś jako młoda wdowa, zmarznięta i wyczerpana by nauczać kobiety wiejskie kroju i szycia? Jak oddać horror tysięcy dni i nocy do trzeciej nad ranem spędzonych przy maszynie do szycia? Dźwięk syren karetek odwożących Cię do szpitala, gdy przemęczony organizm buntował się? Jak oddać miłość i bezgraniczne poświęcenie dla nas – Twoich dzieci?

Oddałaś nam całą siebie, nie żądając nic w zamian. Zrezygnowałaś z prawa do swojego szczęścia, by nam wynagrodzić zbyt wczesną śmierć Ojca, a my chyba zbyt lekko i szybko przyjęliśmy to za rzecz oczywistą, jakby nam się rzeczywiście to wszystko należało… A potem każde z nas poszło w swoją stronę… Pozostałaś sama… Kiedyś to najbardziej kunktatorskie stwierdzenie, że takie jest życie i kolej losu poprawiało własne samopoczucie…już od dawna mi nie poprawia…i już nie poprawi…

Cisza małej kaplicy przerywana oddechami szlochu Inez… I nasz milczący dialog… Wiem, że jesteś w tej przestrzeni to czuję…i czuję w sobie niezrozumiały dla mnie spokój. Wdzierające się promienie dnia padając na urnę tworzą mozaikę witraży. I one nie są czarne, nie są tylko czarne… jak te z naszego ostatniego pobytu u Ciebie, gdy byłaś tak bardzo chora. Znów widzę Twoją uśmiechniętą i uszczęśliwioną twarz… gdy gościliśmy Cię w naszym domu, spacerująca po wyspie Mainau, na stoku w Graechen, widzę Cię stojącą w drzwiach do naszego ogródka i gdy stąpasz po nim w poświacie księżycowej pełni… dziesiątki krótkich ujęć przewija się w ponadczasowym tempie, są wypełnione Tobą i radością Twoich oczu i takie już po­zostaną – na zawsze!

Czas na drogę do kościoła… na Twoją ostatnią drogę do wieczności… Końcami palców głaszczę urnę… nie jest zimna, nie ma w niej zimna śmierci…

Ileż ludzi przyszło Cię pożegnać… Twoi przyjaciele, których Bóg jeszcze nie powołał, ich rodziny, moi przyja-ciele, którzy przyszli tu – nie dla mnie – ale dla Ciebie i to nie tylko z Jasła i okolic, ale i Krakowa i jakże odle-głej Uppsali. Uczestniczę w Mszy św. ale jakby tylko częścią jaźni, jakby tam w ławie siedziała jedynie moja otoka, a ja z odległości - tą drugą jaźnią wraz z Tobą – moja Matko – spoglądamy z niedowierzaniem na to-czącą się uroczystość. Ciszę kościoła wypełnia jakże dobrze znany nam głos, który jest także nieprawdopo­dobnym elementem witrażu wymieszania rzeczywistości i niedowierzenia. Już wiem, że jest, już wiem, że Emil przybył ze Szwecji, aby oddać Tobie cześć, bo cenił Cię i szanował, tak jak Ty zawsze ceniłaś jego oso-bowość i moją z nim przyjaźń. Powracam w siebie, spoglądam na Przyjaciela wypowiadającego spokojnym, wolnym głosem mowę pożegnalną… w tym czasie… i tej przestrzeni… Tego nie zapomni się już nigdy…

Kończy się Msza św.  I przemieszczenie się na cmentarz… Nie widzę żadnych twarzy, czuję tylko dłoń Elż-biety na moim przedramieniu. Jesteśmy oboje przy Tobie – Mamo… i Ty jesteś przy nas i już przy nas pozostaniesz…